Blog Daisy: ‘Ze slaapt’

Vol spanning wacht de familie af op de gang. Ik sta naast mijn collega die voorovergebogen staat bij het bed van mevrouw. “De arts heeft besloten dat we de spuit (palliatieve sedatie) mogen geven,” zegt ze.  Ik staar naar mijn collega, niet wetend wat te zeggen, en weer terug naar mevrouw. Ze slaapt. Het is raar om te weten dat ze hierna niet meer wakker zal worden. Ik vraag me af of mevrouw dit zelf nog beseft. Een vrouw in de zeventig met longkanker, die ik nu voor een maandje ken en heb mogen verzorgen. Een vrouw die mij dagelijks lachend begroette en vele verhalen kon vertellen over haar kinderen. Haar kinderen die nu snikkend de kamer binnen komen lopen met hun vader. Mijn collega en ik geven hen een bemoedigend knikje en lopen de kamer uit. Dit is het laatste moment dat het gezin nog met haar mee kan maken. Ik vraag me af wat er door hun hoofd heen gaat.

Wanneer ik na een uur terugkom op de afdeling hoor ik van mijn collega dat mevrouw is overleden. Ik voel me geschokt en sprakeloos. Ik had niet verwacht dat het zo snel zou gebeuren.
“Zou je mij willen helpen met haar af te leggen?” vraagt mijn collega. Ik denk er een aantal seconden over na, maar er flitst van alles door mijn hoofd. “Ja, dat zou ik wel willen,” zeg ik uiteindelijk.
Ik wist niet wat mij te wachten zou staan en barst in tranen uit. Mijn collega’s zien dit en slaan een arm om mij heen. Het is fijn om te weten dat ik nog steun bij hen kan zoeken.

Hoe zou ze erbij liggen? Heeft ze nog afscheid kunnen nemen zoals zij dat zou willen? Wat waren haar laatste gedachten? Zou ik het er moeilijk mee hebben om haar nu te zien en af te leggen?

Ik loop de kamer binnen met mijn collega. Om mij heen zie ik de familieleden staan, starend naar mevrouw. De echtgenoot is de spullen al aan het inpakken en ik zie de kinderen hand in hand staan. Ik geef ze een hand en betuig mijn condoleance. Ik krijg een zwakke glimlach terug van de echtgenoot en hij bedankt ons voor alle goede zorg die wij hebben geleverd.

De kamer is daarna leeg, ik haal diep adem en luister naar de stilte om mij heen. Daar ligt ze dan met een grauwe kleur in het gezicht, maar het lijkt alsof ze slaapt. Haar ogen zijn dicht en haar mond hangt open. Mijn collega vraagt of ik twee handdoeken kan pakken. Ik kijk toe hoe zij deze rustig om de hals van mevrouw wikkelt en zo de mond dicht houdt. Verder help ik haar om mevrouw te wassen en netjes in bed te leggen waarna de dekens langzaam over haar heen gaan. Ik pak haar hand en voel hoe koud deze al is geworden.

Ik werp voor de laatste keer een blik op haar. “Rust zacht,” fluister ik, terwijl ik de rust in mijzelf weer terug vind.

Daisy

Nieuws