Mooimensenwerk.nl | Blog Hulya: Nooit te laat
17861
post-template-default,single,single-post,postid-17861,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-14.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Blog Hulya: Nooit te laat

Ik ben nog pas net begonnen met stage lopen in de wijk. Florence thuiszorg. Dit is mijn eerste dag alleen de wijk in. Daar stond ik dan weer, voor een andere deur wachtend op het geluid dat aangeeft dat de deur geopend wordt.

Weer een andere cliënt in de wijk. Dit keer een mannelijke cliënt. Hiervoor staat tien minuten geregistreerd. Tien minuten denk ik, dit zal vast steunkousen zijn. Ik loop naar de lift toe en druk op de verdieping waar ik moet zijn. Zodra ik uit de lift loop merk ik al dat deze verdieping maar een deur heeft staan en deze al op een kiertje staat. Ik duw de deur wat meer en zeg: “Goedemorgen meneer.” met een vrolijke stem. Even een stilte en ik hoor weer een stem terug met: “Goedemorgen meid, kom maar binnen!”.

Ik loop naar binnen en kom terecht in de woonkamer van de cliënt. Ik kijk even rond en zie al gelijk heel veel foto’s en bekers die gewonnen zijn voor een bepaalde sport. Ik zeg dan ook gelijk: “Wauw meneer, wat heeft u veel bekers. Waarvan zijn deze?”. Ik zie dat meneer kijkt naar de richting waar ik zojuist naar keek. “Oh die” Zegt meneer opgewekt. “Deze zijn van het golfen! Ik heb destijds heel veel gegolft. Ik was best goed hoor” Zegt meneer lachend. “Dat kunt u wel zeggen ja! U heeft zoveel bekers” Zeg ik glimlachend. Meneer lachte terug. En toen was hij stil.

“Ik heb het helaas lang niet meer gedaan door mijn ziektebeeld”. Zegt hij nu naar de grond kijkend. Ik kom wat dichterbij en zeg: “Dat is inderdaad jammer, maar u kunt het altijd weer oppakken hoor’ zeg ik met een zachte stem. “Het is nooit te laat om weer iets te doen waar u dol op bent!” Zeg ik weer met een glimlach. De heer lacht en zegt: “Dat klopt meis, dat klopt…”  De heer was weer in een goede bui en liet mij zijn steunkousen aantrekken. Bij de deur zei hij nog: “Bedankt dat jullie er weer waren, en de tijd nemen om een gesprek te voeren met mij”. Daarop glimlachte ik. “Altijd meneer” zei ik nog en liep weer terug naar de lift.