Mooimensenwerk.nl | Blog Judith – een stukje meelopen
17902
post-template-default,single,single-post,postid-17902,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,qode_grid_1300,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-14.2,qode-theme-bridge,disabled_footer_top,disabled_footer_bottom,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.5,vc_responsive

Blog Judith – een stukje meelopen

Wij hebben elkaar maar kort mogen meemaken.
Jij liet mij toe als wijkverpleegkundige in de laatste periode van je leven. En wat een bewondering en vriendschap heb ik voor jou gekregen. Een zorgverlening zo anders dan wij vaak gewend zijn.

‘Ik wil zo graag die korte tijd die ik nog heb doorbrengen met alleen mijn gezin’, zei je. ‘Geen andere zorgverleners om mij heen. Als de tijd daar is dat het niet anders kan, dan zal ik het jou vragen. Wil jij mij daar dan bij helpen?’

En we dachten na over de dagelijkse zorg. ‘Hoe zou je het vinden als de kinderen bij toerbeurt jou helpen met de verzorging’, vroeg ik. ‘Vind je het moeilijk om als moeder door je dochter gewassen te worden?’ ‘Ik ga het met ze overleggen’ zei je. En de week daarop was je blij en opgelucht, want de kinderen hadden een schema gemaakt. Elke dag was er een kind dat je met alle liefde wilde helpen. Zoals jij het wilde, in de rust en intimiteit van je gezin.

‘Weet je wat ik nu zo vreselijk mis?’, was je volgende vraag… ‘Frisse lucht. Ik wil zo graag nog naar buiten, maar de kracht in mijn benen is er niet meer. Heb jij nog ideeën?’. ‘Ja, ik weet dat je er niet van houdt’, zei ik. ‘Maar wat dacht je van een rolstoel…eventueel…’ vroeg ik voorzichtig. Ik kende het antwoord al… ‘Daar krijg je mij niet in!’ ‘Ik laat het adres en telefoonnummer wel achter mocht je toch besluiten om een boswandeling te willen maken’.

En de week erop vertelde je mij dat je 3 uur gewandeld had in de bossen, eerst lopend achter de rolstoel en toen je moe werd ben je erin gaan zitten. ‘Wat heb ik die dag genoten en ik vond die rolstoel helemaal niet moeilijk’, zei je lachend.

En zo was ik daar voor jou en je gezin. Eén keer in de week een uurtje op bezoek, een luisterend oor, het zien en voelen van jouw verdriet, soms wat advies, maar vooral jou de regie laten behouden en zo was het goed. Ik mocht naast jou meelopen. ‘Heb je mij nodig’, zei ik, ‘pak dan mijn hand want ik ben in de buurt’.

En toen was daar het moment om afscheid van je te nemen. Je had besloten euthanasie te laten uitvoeren.
‘Ik heb nog een laatste vraag aan jou’, zei je. ‘Wil jij met mijn kinderen de laatste zorg geven?, ik heb het ze gevraagd en zij willen dat graag met jou doen’. En zo is het gegaan.

Ondanks het intense verdriet was het een warme, liefdevolle verzorging en opnieuw een stukje afscheid.
Zij hebben het geweldig gedaan. Je kunt trots zijn op je meiden. Het was een onvergetelijke ervaring voor ze om op deze manier afscheid te kunnen nemen van hun moeder. Dank je wel lieve vriendin, ik voel mij een gelukkig mens dat ik jou in mijn leven ben tegengekomen.

Judith, Wijkverpleegkundige